در ستایش وبلاگ نویسی

"میگم چقدر عجیبه نه ؟! انگار مردم هرچیزی که تو سرشون میگذره رو لایق به اشتراک گذاشتن میبنن."

این چیزی بود که وقتی اولین بار توییتر رو چک میکردم بهش فکر میکردم.حس میکردم به مرور ادمارو تبدیل به شخصیتی میکنه که میدونه چه لحنی و چه ادبیاتی و چه شوخ طبعی میتونه طرفدار بیشتری داشته باشه و نظرات بیشتری رو جلب کنه.ولی این اگاهی چه بلایی نویسنده میاره ؟چند نفر هر روز بیشتر شبیه به بقیه میشن ؟!چقدر طرز تفکر های قرضی تشویق میشه ؟

پیرزن حوصله سر بر داستانمون برگشت به وبلاگش تا این توضیحات رو به عنوان توجیهی برای فیت نشدنش مطرح کنه.پس ازش نپرسین حالا چه توییت پرطرفداری دیده که انقدر احساس همرنگ نبودن کرده !

به گمونم این همون چیزیه که بلاگفا و خلوتش رو برای من عزیز نگه میداره.تو وبلاگ ها هنوز اصالت دنیاهای متفاوت ادم ها برپاست و این رو مدیون اضافه نشدن امکان تائید به امکاناتشیم.وبلاگ نویسا جدا از هیاهوی باقی شبکه های مجازی اینجارو امین افکاری میدونن که صد در صد مالکشن و براشون فضاییه که حتی دغدغه ی بهتر دیده شدن ندارن.این باعث میشه بدون سانسور و نزدیک تر به حقیقت باقی بمونن.

اخبار غیب شدن هم سن و سال های بلاگفا غمگینم میکنه و نمیدونم تکلیف ما حوصله سر بر ها تو نبودش چی قراره باشه.