فانی شو و چون عاشقان افسانه شو

تو یکی از کانال هایی که دنبالشون میکنم از کتاب تجربه ی مدرنیته چند پاراگرافی دوره کرده بود.چندتا از مورد علاقه های منو هم انتخاب کرده بود.

راجع به کاخ بلورین و ستایش واقع بینی داستانش.درست در بازه زمانی که به یاداوریش نیاز داشتم.

واسه توضیح باید بگم این کاخ از چدن و شیشه تو لندن ساخته شد.هیچ درختی برای پایان این پروژه قطع نشد و درختای ساکن اون قطعه از زمین داخل بنا حفظ شدن.همونجور که باید.بعد از مدتی هم دوباره بنا رو جای دیگه از لندن بنا میکنن.

بهش لقب جسورانه ترین معماری قرن نوزده رو نسبت داده بودن چون برخلاف سایر بناها به جای اینکه با پُز جاودانگی همراه بشه،به بنایی گذرا معروف میشه و سازنده هاش به خاطر این ناپایداری بهش افتخار میکنن.

واسه من داستان خیلی اتفاقاست.

من پذیرش این ناپایداری رو می پسندم.این همه برنامه ریزی برای اتفاقات کوچیک پیش رو و این همه سرزنش برای تصمیم هایی که یه روزی خوش حالمون کردن.چرا؟!

مگه چی قراره باقی بمونه !